ولی امینی - همیشه گوش به فرمان امام عزیز باشید

<div id="will-content" style="padding: 10px; text-align: justify; line-height: 1.8em; margin-top: 5px;">بسم الله الرحمن الرحیم. &laquo;انا لله و انا الیه راجعون&raquo;. (بقره/۱۵۶). &laquo;و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون&raquo;. (آل&zwnj;عمران/۱۶۹) . &laquo;اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمداً رسول الله و اشهد ان امیرالمؤمنین علیاً ولی الله&raquo;. آری! شهادت می&zwnj;دهم که خدای احد و واحد یکی است و همتا نداشته و از همه&zwnj;ی موجودات بی&zwnj;نیازتر است. شهادت می&zwnj;دهم که محمد (ص) آخرین فرستاده و رسول خداست. شهادت می&zwnj;دهم که علی (ع) به همراه یازده تن از فرزندانش، اولیا خدا و جانشینان به حق پیامبرند. شهادت می&zwnj;دهم که پس از مُردن، دوباره زنده خواهیم شد و به سزای اعمال نیک و بد خود خواهیم رسید. شهادت می&zwnj;دهم که خدای رحمان، عادل است و هیچ&zwnj;گاه ظلمی بر هیچ مخلوقی روا نداشته و نخواهد داشت. حمد و ستایش خدایی را که انسان را از گل و لای و از آب گندیده آفرید و در عین حال از حیث مقام، او را اشرف مخلوقات قرار داد. درود خداوند بر پیامبر بزرگ، حضرت محمد (ص) که با رسالت عظیم و مسؤولیتی بس بزرگ، دین اسلام را به بشریت عرضه داشت و انسان را در لوای دین کامل اسلام، از عفریت کبر، بت&zwnj;پرستی و جاهلیت به دوران تکامل و خداپرستی رهنمون ساخت و آن را از پرتگاه هلاکت که با بت&zwnj;پرستی عایدش شده بود، نجات داده و به اوج خداپرستی و انسانیت کامل رسانید و سلام و صلوات خدا بر ائمه&zwnj;ی اطهار (ع)، خصوصاً امام عصر (عج)، که وجودشان برکتی است تمام نشدنی برای بشریت که خداوند انسان&zwnj;ها را از سفره&zwnj;ی پر برکت این&zwnj;ها اشباع می&zwnj;کند و درود خدا بر نایب بر حق آن حضرت، امام خمینی (س) که با هدایت پیامبرگونه&zwnj;اش ملت ایران را ـ که می&zwnj;رفت دوباره دوران جاهلیت را، که پیامبر چه&zwnj;قدر زحمت کشیده بود تا از بین ببرد، زنده کند ـ ولی از آن&zwnj;جایی که خداوند لطف فرمود و از تبار &laquo;ابراهیم&raquo; (ع) فردی را جهت باز گرداندن ضالین راه شیطان به طریق الهی فرستاد و او با عصای &laquo;موسی&raquo; (ع) و با تبر &laquo;ابراهیم&raquo; (ع) و با قرآن &laquo;محمد&raquo; (ص) و با ندای &laquo;هل من ناصرٍ ینصرنی؟&raquo; حسین (ع) به میدان آمد و انسان&zwnj;ها را از فریب شیطان نجات داد و تمام بت&zwnj;ها را روانه&zwnj;ی زباله&zwnj;دان تاریخ کرد و انسان&zwnj;ها را آگاه کرده و از بند اسارت نجات بخشید. هان، ای امت شهیدپرور! با موسی (ع) زمان، دست بیعت واقعی دهید و دست رد بر سینه&zwnj;ی تمامی منافقین از خدا بی&zwnj;خبر بزنید، که این&zwnj;ها نمی&zwnj;خواهند ندای قرآن، خدا و رسول خدا به گوش بندگان خدا برسد. مبادا خدای نکرده در جهت توسعه&zwnj;ی این انقلاب و دین مبین اسلام از ما غفلت و سستی سر بزند، که در این &zwnj;صورت دوباره سرکشان و جاه&zwnj;طلبان سایه&zwnj;ی شوم خود را بر سر این ملت می&zwnj;افکنند. همیشه گوش به فرمان امام عزیز باشید و او را تنها نگذارید و در خط و پشت سر روحانیت اصیل باشید، که خداوند همیشه با شماست. اگر خداوند مرا در صف شهدا قرار دهد، تمام دوستانی که راه شهدا را ادامه دهند، شفاعت خواهم کرد. اما، شما ای پدر، مادر، خواهران، برادران، اقوام و آشنایان! بدانید در این راهی که رفته&zwnj;ام، هیچ کس به من اجباری نکرد؛ مگر همان وظیفه&zwnj;ی انسانی و اسلامی و عشق به مولایم حسین (ع) و نیز رسیدن به کربلا و زیارت حرم خلوت و بی&zwnj;ریای همان حسینی که برای این که خدا ما شیعیان را ببخشد، حاضر شد خودش و جوانانش شهید شوند و بچه&zwnj;هایش را به اسارت ببرند، که موجب شد این راه را انتخاب کنم. و به شما توصیه می&zwnj;کنم در زندگی خود همیشه پیرو واقعی حسین (ع) و معصومین و ائمه&zwnj;ی اطهار (ع) و پیرو رهبر عزیزمان باشید و این را بدانید که تنها پناه ما مسلمانان امام عزیزمان است. پدر و مادرم! اگر من لیاقت پیدا کردم و شهید شدم، برایم گریه نکنید و اگر هم می&zwnj;خواهید گریه کنید در خلوت باشد و نیز صبر پیشه کنید؛ زیرا من در این راه سعادتمند شدم و به دیار معبود خود شتافتم. مادر! هر وقت خواستی برای من گریه کنی، اول بر مصیبت امام حسین (ع) گریه کن. مادرم! می&zwnj;دانم که من پسر بزرگت بودم و همه&zwnj;ی امید شما به من بود و از مرگ من رنج&zwnj;های فراوانی خواهی کشید؛ ولی بدان که باید به خدا توکل کرد و به او امید داشت. یاری دین خدا و جنگ با کفار و ظالمین، سرلوحه&zwnj;ی کارهای ما قرار دارد. خانواده&zwnj;ی محترم! اگرچه در دوران زندگی رنج&zwnj;های زیادی برای من کشیدید؛ اما از شما می&zwnj;خواهم که مرا حلال کنید. و حال شما ای دوستان محترم! این حقیر گر چه برای&zwnj;تان دوست خوبی نبود؛ ولی شما بیایید و این دوست نالایق خود را حلال کنید و ببخشید و مساجد را خالی نکنید و اگر توانستید به جبهه بیایید، که خدا وعده&zwnj;ی پیروزی را به ما داده است. پروردگارا! من لایق این مرگ نبودم، که شهادت نصیب هر کس نمی&zwnj;شود؛ اما شکرت می&zwnj;کنم که چنین مقامی را به من عنایت نمودی. اگر دین محمد (ص) تنها با کشته شدن استحکام می&zwnj;یابد، پس ای شمشیرها! مرا دریابید و ریز ریزم کنید.خداحافظ همه&zwnj;ی شما. ۲۳/۰۹/۱۳۶۵ ولی امینی</div>
بازگشت