رجبعلی بهتوئی - همه ما در باربر خداوند و خون شهیدان مسئول هستیم

<div id="will-content" style="padding: 10px; text-align: justify; line-height: 1.8em; margin-top: 5px;">بسم الله الرحمن الرحیم. به نام خداوندی که هر آغاز و شروعی با نام اوست. وصیت و پیامی به هم&zwnj;وطنان خود از کوه&zwnj;های سر به فلک کشیده غرب و فرسنگ&zwnj;ها دور از شهر و دیار خود می&zwnj;نویسم: سلام به تو ای پیامبر خدا و شما ای جانشینان پیامبر (ص) و سلام بر تو ای امام عصر (عج) و هادی بشریت و سلام و درود بر نایب بر حق&zwnj;ات، امام امت، خمینی کبیر (س) و سلام بر شهیدانی که با اهدای خون خود درس آزادگی و شهامت را به ما آموختند. خدا را شکر که توفیق آن را یافتم تا رهرو این عزیزان باشم. ای قلم! تو گواه باش و ای کوه&zwnj;های سر به فلک کشیده غرب و ای ریگ&zwnj;های گرم سنگرها! شما هم شاهد باشید که من با گذشت بیش از ۱۳۰۰ سال از انقلاب سرخ حسین (ع) ـ که در دشت کربلا ندا داد: &laquo;هل من ناصرٍ ینصرنی؟&raquo; آیا کسی هست مرا یاری کند؟ ـ آمدم تا دین حسین (ع) را ـ که اکنون توسط امام امت، خمینی کبیر و حسین زمان رهبری می&zwnj;شود ـ یاری نمایم و جهت به اهتزاز در آوردن پرچم &laquo;لا اله الا الله&raquo; بر تمام جهان، این مسیر و این راه را انتخاب کردم و از شما هم&zwnj;وطنان در پشت جبهه، انتظار دارم که بعد از من تفنگم را بر دوش گرفته و لباس رزمم را به تن کرده و سنگرم را خالی نگذارید. آری! حسین (ع) به ما درس آزادگی آموخت و ما هم وظیفه داریم که این درس آموخته از حسین (ع) را به تمام مستضعفان جهان بیاموزیم و به آنها راه آزادگی، شهامت و شهادت را یاد دهیم. ای عزیزان! شما و ما رسالت بسیار سنگینی بر دوش داریم، که اگر کوچک&zwnj;ترین سستی به خود راه دهیم دشمن مجالی به ما نمی&zwnj;دهد. برادران! همه&zwnj;ی ما در برابر خداوند و خون شهیدان مسئول هستیم. مبادا خدای ناکرده بدون توجه به مسئولیت، به خون شهیدان و این انقلاب عظیم خیانت نماییم. و الله! اگر چنین باشد، نمی&zwnj;توانید فردای قیامت جوابگو باشید. قرآن می&zwnj;فرماید: &laquo;یا ایها الذین امنوا لاتخونوا الله و الرسول و تخونوا اماناتکم و انتم تعلمون&raquo; (انفال/۲۷) ای کسانی که ایمان آوردید! در کارهای دین به خدا و رسول و در دنیا به یکدیگر و اماناتی که در دست شماست، خیانت نکنید. مبادا به این امانت و این نعمت بزرگ، که خدا بر شما منت نهاد و به شما داد، خیانت کنید. قدر این انقلاب را بدانید و امام عزیزمان را تنها نگذارید. امام عزیزی که در جماران نشسته و پشت شرق و غرب را به لرزه درآورده است. مبادا خدای ناکرده با کم&zwnj;کاری و غیره قلب امام را به درد آورید، که در نتیجه قلب امام زمان (عج) را به درد آورده&zwnj;اید. اطاعت کنید از امام عزیزمان که قرآن در این باره می&zwnj;فرماید: &laquo;یا ایها الذین امنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم &raquo; (نسا/۵۹) ای کسانی که ایمان آوردید! اطاعت کنید از خدا و اطاعت کنید از رسول خدا و ولی امر او. طبق گفته قرآن &laquo;ولی امر&raquo; همان طور که می&zwnj;دانید امروز امام عزیزمان است. برادران عزیز! ما باید با وحدت و یکپارچگی به امام امت بگوییم و به مسئولین کشور اعلام کنیم که اگر این جنگ صد سال هم طول بکشد، با حضور داشتن در صحنه&zwnj;های نبرد و در پشت جبهه با بیشتر تولید کردن در کارخانه&zwnj;ها و در مزرعه با بیشتر کشت کردن و حضور داشتن در پایگاه&zwnj;های مقاومت و انجمن&zwnj;های اسلامی و با بیشتر درس خواندن و در راهپیمایی&zwnj;ها با شعارهای کوبنده و در صفوف نمازجمعه با گفتن تکبیر و &laquo;مرگ بر امریکا&raquo;، ما ایستاده&zwnj;ایم و مشت محکمی بر دهان یاوه&zwnj;گویان شرق و غرب می&zwnj;زنیم. وصیت دیگری به خانواده&zwnj;ام: ای مادرم! شب&zwnj;ها تا سحر بیداری کشیدی و مرا به این سن رساندی؛ اما چه کنم که وظیفه است و باید در جبهه بمانم. اگر از من در این دنیا خیری ندیدی، متأسفم؛ اما ناراحت نباش، که فردای قیامت در حضور حضرت زهرا (س) روسفید هستی. اگر جوانی به این سن رساندی و به جبهه فرستادی، افتخار کن که در ردیف حضرت &laquo;ام البنین&raquo; قرار گرفته&zwnj;ای که در ماجرای کربلا، فرزندی چون &laquo;عباس&raquo; (ع) را به یاری حسین (ع) فرستاد. اگر صبور باشی و صبر کنی، همانند حضرت زینب (س) هستی، که در روز عاشورا شش برادر و گویا سه پسر خود را در راه اسلام فدا کرد. اگر جنازه&zwnj;ام را نیاوردند و شما ناراحت نشدی، بدان چون مادر &laquo;وهب&raquo; هستی که سر پسرش را آوردند و او به سوی&zwnj;شان پرتاب کرد و گفت: &laquo;من چیزی را که در راه خدا داده&zwnj;ام، پس نمی&zwnj;گیرم.&raquo; امیدوارم به وصیت فرزند خود عمل کنی و روز قیامت نزد زهرا (س) روسفید باشی. در شهادتم خم به ابرو نیاور، ت] با این عمل مشت محکمی بر دهان منافقان از خدا بی&zwnj;خبر بزنی. و شما، ای برادرم! بعد از من به مادرمان دلداری بدهید و نگذارید ناراحت شود. در شهادتم هیچ ناراحت نباشید؛ چون من راهم را شناخته و در آن راه جان داد&zwnj;ه&zwnj;ام. و شما، ای برادرم محسن جان! بسیار خوشحالم که در کنار برادرت سلاح بر دوش گرفته و از کشور اسلامی&zwnj;مان دفاع می&zwnj;کنی. امیدوارم پس از من هم این لباس مقدس سپاه را بر تن کنی و راهم را ادامه دهی. و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.۱۰/۰۷/۱۳۶۲. رجبعلی بهتوئی</div>
بازگشت